Toen mijn lichaam begon te protesteren

Achteraf gezien wist ik het al lang, misschien wel al jaren. Niet bewust. Niet met mijn hoofd. Maar ergens diep vanbinnen voelde ik dat er iets niet meer klopte in mijn leven. Het was geen groot, dramatisch moment. Geen plotseling inzicht. Meer een gevoel dat steeds terugkwam. Een gevoel van onrust. Van niet helemaal op mijn plek zijn, een gevoel van "hier wil ik niet zijn".  Verlangen naar iets anders, zonder precies te weten wat dat dan was.

Keer op keer kwam het terug. Onrust. Verlangen. Maar wat dan? Ik had toch alles? Dus wat deed ik? Negeren. Ik had toch genoeg redenen om tevreden te zijn? Een gezin, een huis, mijn yogastudio, lieve mensen om mij heen. Dus vertelde ik mezelf dat het wel over zou gaan. Dat ik gewoon moe was. Dat het bij het leven hoorde. Dus ik ging door. Telkens als dat gevoel van onrust en verlangen naar iets anders omhoog kwam, rationaliseerde ik het weg. Niet zeuren. Niet klagen. Gewoon dankbaar en tevreden zijn. En door.

Tot mijn lichaam begon te protesteren. Eerst subtiel. Daarna steeds nadrukkelijker. Rugklachten werden erger. Mijn spieren stonden voortdurend gespannen. Ik had cosntant spierpijn. Wandelen, iets waar ik altijd van genoot, kostte steeds meer moeite. Sporten lukte nauwelijks nog. Ik voelde me moe, zwaar en had steeds minder energie. Natuurlijk kwamen er eerst allerlei logische verklaringen voorbij. Ik ben geen twintig meer. De overgang klopt op de deur. Het leven is nou eenmaal druk. Maar diep vanbinnen voelde ik dat er meer speelde. Mijn lichaam probeerde mij iets te vertellen wat ik zelf nog niet wilde horen. En toen ik het langzaam begon te begrijpen, wilde ik het eigenlijk ook niet delen met anderen.

We denken vaak dat stress alleen ontstaat door drukte. Door een volle agenda of te weinig slaap. Maar soms ontstaat stress doordat je te lang niet luistert naar jezelf. Doordat je blijft aanpassen. Blijft volhouden. Blijft zorgen voor anderen. Blijft hopen dat een gevoel vanzelf verdwijnt. Terwijl dat gevoel eigenlijk vraagt om aandacht. Om eerlijk luisteren. Om doorvoelen. En uiteindelijk om actie.

Pas toen ik écht eerlijk durfde te kijken naar wat er werkelijk speelde, begon er iets te veranderen. Niet omdat alle antwoorden er meteen waren. Niet omdat elke stap makkelijk voelde. Maar omdat ik stopte met vechten tegen wat ik eigenlijk al wist. Dit heeft uiteindelijk geleid tot grote veranderingen in mijn leven. Veranderingen die spannend waren, onzeker voelden en veel moed vroegen. Veranderingen waarbij ik dicht bij mezelf moest blijven. Ik had een richting voor ogen en moest koers houden. Ook toen dat moeilijk was. Ook toen ik wist dat mijn keuzes anderen pijn deden. Dat vond ik misschien wel het moeilijkste van alles.

Iets wat ik niet had verwacht, gebeurde vrijwel direct. Ik voelde opluchting. Helemaal geen twijfel. En totaal geen spijt. Mijn hele systeem mocht eindelijk ontspannen. Ik kon weer ademhalen. Alsof mijn lichaam zei: Eindelijk luister je. En nu, maanden en heel veel bloed, zweet en tranen verder, sta ik aan een nieuw begin. Ik kan weer ademhalen. Mijn schouders zakken. Mijn rug voelt stabieler.

Helaas zijn niet al mijn klachten meteen verdwenen. Zo simpel werkt het jammer genoeg niet. Maar ik merk wel dat er ruimte is ontstaan. Meer rust. Meer energie. Meer vertrouwen.

In theorie wist ik altijd al dat lichaam en geest onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Maar soms moet je iets eerst zelf ervaren voordat het werkelijk een inzicht wordt. Voordat het verandert van kennis naar weten. Deze ervaring heeft mij opnieuw laten zien hoe wijs ons lichaam eigenlijk is. Ons lichaam liegt zelden. Vaak geeft het al signalen lang voordat ons hoofd bereid is om te luisteren. Een gespannen nek. Vermoeidheid. Rugklachten. Onrust. Slecht slapen. Pijnlijke schouders of spieren. De kunst is om te luisteren wanneer je lichaam nog fluistert. Wanneer het nog subtiel aangeeft dat er ergens aandacht naartoe mag.

Dat betekent niet dat je bij iedere klacht direct je hele leven moet omgooien. Of misschien wel, als dat je diepste verlangen is. Maar het kan wel waardevol zijn om jezelf af te vragen:

Waar verlang ik eigenlijk naar?

Wat kost mij meer energie dan ik wil toegeven?

En waar ben ik misschien al veel te lang niet eerlijk tegen mezelf?

Herstel begint niet met harder werken aan jezelf. Het begint met luisteren; écht luisteren. Naar dat zachte stemmetje dat al die tijd aanwezig was. En dan stap voor stap ernaar handelen. 

Liefs,

Marcella